Soms kom je ergens binnen en weet je niet waar je als eerste moet kijken.
Dat had ik toen we bij een hele grote plek kwamen waar overal stenen lagen. Niet een klein winkeltje met een paar plankjes, maar een soort schatkamer vol mineralen, kristallen en trommelstenen.
Papa had van tevoren contact gezocht en gevraagd of we misschien een keer mochten komen kijken. Dat kon niet zomaar, want het is geen gewone winkel waar iedereen even naar binnen loopt. Het is meer zo'n plek achter de schermen, waar normaal vooral mensen komen die zelf met stenen werken.
Daarom voelde het extra bijzonder toen we uiteindelijk speciaal werden uitgenodigd.
Alsof er een deur openging naar een wereld die je normaal niet zomaar te zien krijgt. Een beetje alsof we een geheime stenenkamer mochten binnenstappen.
Overal lag iets anders
Er stonden bakken vol kleine stenen. Er lagen grote ruwe stukken op tafels. Sommige stenen glommen een beetje, andere hadden strepen, puntjes, laagjes of kleuren die ik nog nooit zo had gezien.
Ik vond het meteen bijzonder.
Overal zag ik iets anders. Een steen die op ijs leek. Een steen die glinsterde alsof er goud in zat. Een paarse steen met kleine kristalpuntjes. Groene stenen, blauwe stenen, doorzichtige stenen en stenen die er van buiten heel gewoon uitzagen, maar van dichtbij ineens veel mooier waren.
Ik bleef steeds nieuwe stenen aanwijzen.
"Papa, kijk deze."
"Wat is dit voor steen?"
"Deze lijkt wel op een klein stukje grot."
"Deze moeten we ook bekijken."
Niet alles kan mee
Het moeilijke was dat er zo veel lag dat je eigenlijk alles wel even vast wilde houden. Maar we konden natuurlijk niet alles meenemen. Daarom gingen we goed kijken welke stenen leuk zouden zijn voor Stefans Kristallen.
Niet alleen de grootste stenen waren mooi. Soms vond ik juist de kleine stenen het leukst. Een klein stukje fluoriet met verschillende kleuren. Een pyrietblokje dat glanst alsof het goud is. Of een trommelsteen met een patroon dat lijkt alsof de natuur er zelf in heeft getekend.
Ik merkte ook dat een steen niet perfect hoeft te zijn om bijzonder te zijn.
Sommige stenen waren helemaal glad gepolijst. Andere waren ruw, hoekig of een beetje rommelig. Maar bij die ruwe stenen kon je soms juist goed zien hoe ze vanbinnen zijn opgebouwd. Je zag lijntjes, breukvlakken, kleine kristalletjes en stukjes die in het licht ineens begonnen te glinsteren.
Goed kijken blijft het leukste
Dat vind ik misschien wel het leukste aan stenen: als je goed kijkt, zie je steeds iets nieuws.
We hebben ook veel geleerd die dag. Sommige stenen lijken op elkaar, maar zijn toch anders. Sommige stenen hebben een naam die je makkelijk onthoudt, andere moet je echt even opzoeken. En soms weet je niet meteen zeker wat iets is. Dan is het beter om eerlijk te zeggen dat je het nog moet uitzoeken.
Dat vind ik belangrijk voor mijn shop.
Als iemand een steen koopt, wil ik dat diegene een goed beeld krijgt van wat het is. Een steen mag mooi op de foto staan, maar hij moet wel echt blijven. De kleur, vorm en glinstering moeten passen bij de steen zoals hij echt is.
Stenen voor de shop
Na een tijdje hadden we een aantal mooie stenen uitgezocht. Sommige zijn leuk voor losse producten in de shop. Andere passen misschien goed in Stefan's Schatkistjes. En een paar stenen willen we eerst nog beter bekijken voordat we ze online zetten.
Toen we weer naar huis gingen, had ik het gevoel dat ik in een echte stenenwereld was geweest.
Niet zomaar een plek met dozen en bakken, maar een plek waar je ineens ziet hoeveel verschillende stenen er bestaan. Groot, klein, glad, ruw, donker, licht, glanzend of juist heel rustig.
Ik vond het een dag om niet snel te vergeten.
Een dag tussen duizenden stenen.
En eigenlijk ook een dag waarop ik weer merkte waarom ik stenen zo leuk vind: omdat elke steen een eigen verhaal heeft, als je maar goed genoeg kijkt.