Stefans stenengids
Obsidiaan is geen gewone kristalsteen, maar natuurlijk vulkanisch glas. Meestal is hij zwart of donkerbruin en heeft hij een sterke glasglans. Op deze pagina lees je hoe obsidiaan ontstaat, hoe je hem herkent en waarom scherpe randen bij deze steen belangrijk zijn.
Obsidiaan ontstaat wanneer lava heel snel afkoelt. Daardoor krijgt het niet de tijd om gewone kristallen te vormen en wordt het natuurlijk glas.
Door die glasachtige structuur kan obsidiaan heel scherp breken. Vroeger werd het daarom zelfs gebruikt voor snijranden en werktuigen.
Obsidiaan wordt gevonden in vulkanische gebieden, onder andere in Mexico, de Verenigde Staten, IJsland, Italië en Armenië.
Omdat obsidiaan uit vulkanisch materiaal ontstaat, kan de kleur en glans per vindplaats verschillen. Sommige soorten hebben een regenboogglans, sneeuwvlokjes of gouden schittering.
Let op de donkere kleur en de glasachtige glans. Obsidiaan kan heel glad gepolijst zijn, maar ruwe stukken kunnen scherpe randen hebben.
Als een stuk gebroken is, zie je vaak gebogen breukvlakken. Dat past bij glasachtig materiaal.
Obsidiaan wordt vaak geassocieerd met bescherming, kracht en eerlijk naar jezelf kijken. Door de donkere glans vinden veel mensen het een sterke steen.
Dat is een symbolische betekenis en geen medische werking. Je kunt obsidiaan ook gewoon interessant vinden omdat hij uit vulkanisch glas bestaat.
Obsidiaan voelt een beetje geheimzinnig: donker, glanzend en ontstaan uit lava. Dat maakt hem anders dan veel andere stenen.
Vooral het idee dat het eigenlijk natuurlijk glas is, maakt obsidiaan heel bijzonder om uit te leggen.
Obsidiaan is natuurlijk vulkanisch glas. Het is dus geen kristal zoals kwarts, maar wel een geliefde verzamelsteen.
Omdat obsidiaan glasachtig breekt. Ruwe stukken kunnen daardoor scherpe randjes hebben.
Gepolijste obsidiaan kan prima bekeken worden, maar ruwe stukken met scherpe randen vragen voorzichtigheid.